Litania Pokory do Jezusa

Znane są dwie wersje Litanii Pokory do Jezusa, jedna pochodzi ze średniowiecza, druga zaś z początków XX wieku. Więcej informacji można znaleźć poniżej.

Litania pokory do Jezusa - tekst

Jezu cichy i pokornego serca, wysłuchaj mnie!

Od pragnienia szczęścia, wybaw mnie!

Od pragnienia spokoju, wybaw mnie!

Od pragnienia ułatwień, wybaw mnie!

Od pragnienia wypowiedzenia się, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie kochano, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie chwalono, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie rozumiano, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie poszukiwano, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie nad drugich przenoszono, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mnie oszczędzano, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby mojej rady zasięgano, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby się z moim zdaniem liczono, wybaw mnie!

Od pragnienia, aby wszystko we mnie za dobre uważano, wybaw mnie!

Od obawy przed niepowodzeniem, wybaw mnie!

Od obawy przed krytyką, wybaw mnie!

Od obawy przed trudnościami, wybaw mnie!

Od obawy przed upokorzeniami, wybaw mnie!

Od obawy przed poniżeniem, wybaw mnie!

Od obawy przed zapomnieniem, wybaw mnie!

Od obawy przed niesprawiedliwością, wybaw mnie!

Od obawy przed posądzeniem, wybaw mnie!

Od obawy przed szyderstwem, wybaw mnie!

Od obawy przed wzgarda, wybaw mnie!

Aby drugich bardziej kochano niż mnie, 

Aby drudzy zyskiwali, a ja żebym coraz bardziej tracił na znaczeniu u ludzi, 

Aby drugich powołując mnie zawsze usuwano,

Aby drugich chwalono, a o mnie zapominano,

Aby drudzy byli świętsi ode mnie, bylebym ja był taki, jaki za łaską Bożą być mogę, 

Pragnę łaski na miarę czasów, w których Opatrzność kazała mi żyć, 

Pragnę łaski na miarę zadań i trudności, jakie przypadły mi w udziale,

Pragnę łaski na miarę ciężaru krzyża i słabości, która ten krzyż poniesie na każdy dzień, 

Pragnę łaski na miarę moich upadków, z których trzeba mi powstać.

Amen

______________________________

II WERSJA

O, Jezu, cichy i pokornego serca, wysłuchaj mnie!

Wyzwól mnie, Jezu z pragnienia, aby być cenionym, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby być lubianym, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby być wysławianym, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby być chwalonym, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby wybrano mnie przed innymi, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby zasięgano mojej rady, wysłuchaj mnie!

z pragnienia, aby być uznanym, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed poniżeniem, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed wzgardą, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed skarceniem, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed zapomnieniem, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed wyśmianiem, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed skrzywdzeniem, wysłuchaj mnie!

ze strachu przed podejrzeniem. wysłuchaj mnie!

I także, Jezu, daruj mi tę łaskę, bym pragnął...

aby inni byli więcej kochani, niż ja,

aby inni mogli być wyżej cenieni ode mnie,

aby w oczach świata inni wygrywali, ja bym przegrywał,

aby inni byli wybierani, a ja bym był pozostawiony,

aby inni byli chwaleni, a ja bym był niezauważony,

aby inni byli we wszystkim uznani za lepszych ode mnie,

aby inni mogli stać się świętszymi ode mnie,

o ile tylko ja będę tak święty jak powinienem. 

Amen 

Kto napisał pierwotną Litanię Pokory do Jezusa?

Za autora najstarszej Litanii Pokory do Jezusa uznawany jest Tomasz a Kempis, zwany też Tomaszem z Kempen, Thomasem van Kempen lub Thomasem Hemerken. Pisząc ją, kierował się w dużej mierze słowami z Ewangelii św. Łukasza: „Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony”.

Tomasz a Kempis był niemieckim, choć możemy się spotkać też z wersją, że niemiecko-holenderskim, zakonnikiem (kanonik regularny) żyjącym na przełomie XIV/XV wieku. Jego ojciec był kowalem, stąd też podpisywał się często Hemerken/Hammerlein, czyli... „Mały młotek”. Był też teologiem i mistykiem, najprawdopodobniej napisał jedno z największych dzieł poświęconych ascezie i życiu w zgodzie z ideami Jezusa – „O naśladowaniu Chrystusa”. W wieku 15 lat umieszczono go w szkole prowadzonej przez Braci Wspólnego Życia, później wstąpił do zakonu w holenderskim Zwolle, gdzie zajmował się głównie kopiowanie ksiąg – podobno cztery razy przepisał całą Biblię! Jedna z kopii zachowała się do czasów współczesnych, można ją oglądać w Darmstadt, ma aż 5 tomów. Pisał też biografie mistyków z tak zwanej szkoły nadreńskiej.

Z postacią autora Litanii Pokory do Jezusa Tomasza a Kempis związana jest legenda, niepotwierdzona przez źródła oficjalne – mianowicie 200 lat po śmierci miał zostać kanonizowany, ale po otwarciu trumny zobaczono, że jej wieko od środka jest całe zarysowane i podrapane (inaczej mówiąc, został pochowany żywcem, być może w śpiączce, co nie tak rzadko się zdarzało). Uznano więc, że nie przyjął śmierci z godnością, co zdyskwalifikowało go jako świętego. Od 2005 roku jego sanktuarium znajduje się w Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopneming kerk (kościół Wniebowizęcia NMP) w Zwolle.

Litania Pokory ks. Rafaela Zuluety

Drugą, bardzo podobną w wymowie, wersję Litanii Pokory do Jezusa napisał już w I połowie XX wieku roku hiszpański ksiądz Rafael Merry del Val y Zulueta.

Urodził się w Londynie (ojciec był ambasadorem Hiszpanii), zmarł w Watykanie – był też dyplomatą watykańskim, kardynałem, sekretarzem stanu Świętego Oficjum, brał udział w koronacji Edwarda VII jako reprezentant papieża. W 1953 roku, 23 lata po jego śmierci, rozpoczął się proces beatyfikacyjny jako osoby żyjącej z wyjątkową pokorą, oddaniem Bogu i zaangażowanej w życie Kościoła na wielu płaszczyznach. Podobno Zulueta po spisaniu Litanii Pokory odmawiał ją codziennie, miała go uwalniać od wszelkich lęków i oczyszczać serce dla Boga, był to dla niego drogowskaz na duchowej drodze ku Stwórcy.

Czym jest pokora w religii?

Pokora w ujęciu religijnym jest fundamentalną cnotą, jedną z najtrudniejszych do osiągnięcia – już św. Paweł pisał, że człowiekowi niezwykle trudno jest uznać kogoś za stojącego wyżej/mądrzejszego od siebie. Pokora często jest niesprawiedliwie oceniana, jako przejaw słabości, braku zaangażowania się, konkretnej reakcji, tak naprawdę nie ma ona jednak z tym nic wspólnego. Czysta i prawdziwa pokora jest „pomniejszeniem siebie” na rzecz Boga, uniżeniem ducha przed Bogiem, uznaniem własnej słabości, grzeszności, całkowitej zależności od Stwórcy. Pokora leży u podstaw wszystkich innych cnót, odmawianie Litanii Pokory do Jezusa jest więc przejawem pokornego serca i chęci podążania ścieżkami Chrystusa. Pamiętajmy, że ten, kto twierdzi, że pełen jest pokory tak naprawdę jest tego zaprzeczeniem, to fałszywa pokora lub zwyczajna pycha...